Ik leerde haar kennen in Barcelona



Een bizarre week. Anders kan ik het niet noemen.

Eigenlijk is deze hele ontmoeting bizar. En dat is dan een understatement.


Na drie maanden stilte besloten om het toch maar weer eens te proberen op datingsites. En na de eerste veertien dagen herhaling van zetten: interesse tonen en geen reactie terug krijgen, de beleefde afwijzingen omdat onze profielen niet matchen (terwijl er een 100% match is als je ze vergelijkt) of dat ik niet ben wat ze zoeken (terwijl ik precies in hun zoekprofiel pas), weer op de rand van opgeven. Nu definitief. Omdat ik er genoeg van had te worden afgewezen vanwege mijn gebrek aan voldoende financiën waardoor ik niet kan voldoen aan de honger naar verre reizen en alle andere ‘leuke’ dingen die ze allemaal willen doen. Omdat er blijkbaar niemand is geïnteresseerd in wie ik ben als mens.


Op 15 april zag ik dat ik een reactie had ontvangen op mijn laatste serie ‘aanzoeken’. H_appy2. Een beetje gelaten omdat het vast weer de zoveelste afwijzing zou zijn, besloot ik om het te laten voor wat het was, om niet eens te kijken. Zo weinig vertrouwen dat ik haar foto niet eens voor de geest kon halen. Ik verwijderde het bericht uit mijn mailbox.

’s Middags toch even op de site gekeken, meer uit gewoonte dan uit nieuwsgierigheid. Toen ik haar foto zag dacht ik: “O ja. Die”. Een leuke profielfoto.

Omdat ik mij haar profiel niet herinnerde, toch nog even gekeken, voordat ik haar ook op de site uit mijn mailbox zou verwijderen. Opnieuw werd ik getroffen door haar tekst. De inhoud, de manier waarop ze alles verwoordde… En nog meer leuke foto’s.

Ik weet nog dat ik dacht dat het, net zoals andere keren, weer te mooi was om waar te zijn.

Op weg om onze mail-entries te verwijderen kreeg ik toch de ingeving om even haar reactie te bekijken. Misschien uit een soort zelfkastijding, op zoek naar de zoveelste bevestiging van het stereotype.

Tot mijn stomme verbazing las ik echter dat ze contact wilde. Ik zat er naar te kijken, geloofde mijn ogen niet.

Gelijk een echte mail gestuurd, en voorzichtig gevraagd hoe zij dacht over een ontmoeting, voordat we in mails de diepte in zouden gaan. Waarmee ik al enkele keren behoorlijk mijn neus had gestoten.


Enkele dagen later zag ik dat ze had gereageerd. Vreemd genoeg wat opgewonden ging ik snel naar de site om haar te lezen… en constateerde verbouwereerd dat haar profiel was uitgeschakeld, ik kon ook niet meer bij haar reactie.

Ik kon echter de inhoud nu wel raden: ze had intussen contact met iemand anders en het klikte, maar was wel zo beleefd om dat even aan te geven.

Ik had mezelf dus weer gek zitten maken.

Voor mij de druppel; internet-daten was definitief uit mijn leven. Nooit meer. Dan maar geen partnerwarmte.


De volgende dag ineens toch weer een bericht van haar. En haar profiel was ook weer actief.

Met kloppend hart las ik het bericht waar ik eerst niet meer bij kon. Met stomheid geslagen las ik dat ze stopte met internet-daten, dat ze er naar uitkeek mij te ontmoeten. Ze gaf zelfs haar echte emailadres.

Ik had het dus helemaal mis.

In de mail die volgde gaf ze aan dat ze zich had gerealiseerd dat ik haar reactie niet zou kunnen lezen als ze haar profiel deactiveerde, het dus even terug had gedraaid.

Ik was echt blij. En eigenlijk weet ik niet goed waarom. Ze had alleen nog maar aangegeven dat ze mij wilde ontmoeten.

Ze gaf ook aan dat ze een week naar Barcelona ging, met haar dochter.

Hoooo ! Waar had ik dat eerder meegemaakt…? De blond-grijze krullen ! Het zou toch niet…


We wisselden mails, met telefoonnummers en foto’s. Zij stuurde mij waanzinnig mooie foto’s van haar zelf, kreeg kriebels van mijn foto’s. In de mails ook telkens andere bezigheden die live-contact nog onmogelijk maakten.

Waar had ik dat eerder meegemaakt…? De blond-grijze krullen ! Het zou toch niet…

Ze was erg enthousiast in haar mails, het leek wel of dat iedere keer groeide en groeide. Ook bij mij. Maar waar had ik dat eerder meegemaakt…? De blond-grijze krullen ! Het zou toch niet…

Ik liet het bel-initiatief even bij haar. Omdat ik niets wilde forceren.

Ze gaf aan dat ze het niet durfde.


Dan ineens toch haar stem.

WAUW ! Ik zag beelden die nog totaal niet mogelijk waren. Alleen maar door een paar foto’s, enkele mails en een stem. Wat gebeurde hier ?

We hadden twee keer een behoorlijk lang gesprek. En alles ging vanzelf, heel ontspannen, geen ongemakkelijke momenten van stilte.


Enkele weken eerder had ik van een squashmaat een smartphone gekregen. Hij had een nieuwe gekocht en deed er niets meer mee. Omdat hij op de hoogte was van mijn situatie vond hij dat ik hem moest hebben.

Dat bleek nu een zegen. Want ik kon appen. Wat zij en ik ook gingen doen. Zij in Barcelona, ik hier.


Wat volgde was een bizarre week. Anders kan ik het niet noemen.

Dagelijks hadden we meerdere keren contact. En iedere keer werd het intenser. Voor ons allebei voelde het ‘eigen’. Alsof we elkaar al veel langer kenden. Gelijk vanaf het begin.

En naarmate de dagen verstreken, en onze eerste ontmoeting dichterbij kwam, werd dat gevoel alleen maar meer bevestigd. En het voelde leeg als we door bezigheden geen contact met elkaar konden hebben.


Waar had ik dat eerder meegemaakt…? De blond-grijze krullen ! Het zou toch niet…


Onze harten openden zich voor elkaar, we communiceerden open over onze ontspruitende gevoelens voor elkaar, verwonderden ons over hoe dit op deze wijze mogelijk was, want we hadden elkaar nog nooit gezien.

Op enig moment hadden we het zelfs over intimiteit. In het algemeen, maar ook persoonlijk, naar elkaar toe. Maar het veld waarin wij ons bewogen was grijs, grenzen waren vaag. Er ontstond een misverstand, met niet direct afstand tot gevolg, maar wel een ernstige pas op de plaats. Omdat ik niet uit de voeten kon met de app, stuurde ik haar een mail die alles weer herstelde. Gelukkig maar.

Wij groeiden verder, steeds sneller.

Zij was eerder op het punt dat ze echt naar mij verlangde. Ook fysiek.

Ik hield de rem er nog op. Mijn gevoel blokkeerde. Want waar had ik dat eerder meegemaakt…? De blond-grijze krullen ! Het zou toch niet…

Ik gaf het aan, het zorgde bijna voor een nieuw kinkje in de kabel. Toen ik het uitlegde begreep ze het. Dat gaf me zo’n fijn en warm gevoel. Dit was een echte lieverd, die niet alleen luisterde, maar ook hoorde.

We groeiden sneller en sneller.

En ik bleef me verwonderen over wat mij eigenlijk overkwam. Dit gevoel had ik maar één keer eerder meegemaakt: de blond-grijze krullen ! Het zou toch niet…


Nee ! Het zou zeker niet… absoluut niet !

Ik realiseerde mij dat dit een nieuwe situatie was, een totaal andere vrouw. Die het niet verdiende om over één kam te worden geschoren met de blond-grijze krullen.

Eindelijk kon ik de rem loslaten en kon eindelijk voor de volle honderd procent voelen dat haar openheid, haar eerlijkheid en enthousiasme uit haar hart kwamen. En voor mij waren bestemd. En ik accepteerde het, liet me er in zakken, liet haar over mij heen komen en liet haar mij vullen met haar liefde en warmte.

In een van de laatste appjes naar Barcelona vertelde ik haar dat er van mijn kant geen voorbehoud meer was, dat ze alles van mij kreeg dat ik in mij heb, met alles dat ik in mij heb.


Ik weet nu dat onze aantrekkingskracht is gebaseerd op de pure, echte energie die we uitwisselen, en niet op fysiek voorkomen. Zoals dat zo vaak gaat.

Eigenlijk is het juist dat waar ik zo lang op heb gewacht, naar heb gezocht.

Het komt nu op mijn pad, en het is aan mij om er iets echts mee te doen.


© 2015


UA-70284434-1