De chocoladefabriek



Toch wel beïnvloed door de koude wind, kom ik aan bij Chocoase. Een lekkere tippel vanaf het station. Genoeg om mijn knie weer soepel te lopen na de zit van een uur in de trein.

Zou ze er al zijn ?

“Het is alsof je aan de haven zit in Barcelona of in een brasserie aan de Seine in Parijs” staat op de website.

Hm. Een beetje hoog gegrepen voor de overigens aardige en rustige locatie direct aan het Spaarne…

Ja. Ik geloof dat ik haar zie, een vrouw alleen aan een tafeltje, het kapsel lijkt op de foto… de kleur haren klopt…

Wat zal het deze keer worden…?

Het gezicht is nog te ver weg…

Ik ga naar binnen. Ze moet het zijn.

In mijn ooghoeken zie ik dat de vrouw bij het raam aan het water de enige is die op de foto lijkt.

Ik loop op haar af.

O jee. Als dat maar niet gelijk al weer klaar is. Ze kijkt zo koel-afstandelijk…

“Jij moet Thea zijn. Hallo”.

Iets beters krijg ik er niet uit.

We geven elkaar een hand.

Ik ga tegenover haar zitten.

Jemig. Ze lijkt echt op de foto. Een aangename verrassing. Ben er een beetje beduusd van.

En ze ziet er ook nog eens leuk uit. Leuke lachrimpeltjes…

De eerste kennismakingswoorden, een beetje afwachtend, ongemakkelijk.

Natuurlijk. Want het is zo onnatuurlijk, dat uitwisselen van algemeenheden via de mail. Ondanks dat, en ondanks de informatie in onze profielen zijn we gewoon vreemden voor elkaar.

Dan is er cappuccino voor allebei.

We komen in gesprek. Heel ontspannen. Eigenlijk een beetje vanzelf. Zij vertelt over haar leven, ik over het mijne. Niet te zwaar, hoewel we allebei natuurlijk het nodige hebben meegemaakt, niet te lang over een onderwerp. Eigenlijk precies goed voor een eerste ontmoeting.

Volgens mij is ze wel een romantische vrouw. Vind ik wel lekker.

En ze heeft een apart, maar prettig gevoel voor humor. Het is nog voorzichtig, maar ik denk best wel een beetje prettig gestoord. En op die momenten heeft ze ook pretlichtjes in haar ogen. Soms denk ik ook ontspanning in haar gezicht te zien.  


Als we later even door de wijk lopen raken onze handen elkaar twee keer heel even. Ik voel mij er niet ongemakkelijk door. Zou eerder geneigd zijn om de hand te pakken, dan om hem te mijden.

Maar pakken kan natuurlijk nog niet.

Dicht naast elkaar in haar rode auto voelt ook zeker niet ongemakkelijk.


Dan bij het station het afscheid. We geven elkaar een hand. Ze wil nog niet wangkussen.

Ik pak opnieuw haar hand, druk glimlachend een kus op de rugzijde. Wat ik eigenlijk had willen doen bij binnenkomst. Maar door de gebeurtenis totaal was vergeten.

Volgens mij vind ze het leuk dat ik dat doe.


Of ik zie alles helemaal verkeerd.

Ik kijk uit naar haar reactie op deze middag. Het zal veel duidelijk maken.


© 2015


UA-70284434-1